نهم ربیع الاول امتداد غدیر و آغاز امامت امام زمان(ع)

---

نهم ربیع الاول امتداد غدیر و آغاز امامت امام زمان(ع)

ولایت امام زمان(ع) به عنوان سرپرستی و حاکمیت وی بر افراد جامعه است و این ولایت رکن و اساس دین و کلید گشایشگر و راهنمای انسان مسلمان در همه ابعاد دین است.

نهم ربیع الاول، نه تنها نخستین روز امامت امام عصر(ع) است، بلکه آغاز دوره ای حیاتی و مهم در تاریخ شیعه نیز به شمار می آید. درآستانه سالروز نهم ربیع الاول که یادمان آغاز امامت ولی عصر(ع) است، به رخدادهایی که پس از شهادت امام حسن عسکری(ع) در سامرا روی داد، اشاره می کنیم.

روز جمعه، هشتم ربیع الاول سال 260 هـ.ق، امام حسن عسکری(ع) پس از اینکه نماز صبح را خواندند، بر اثر زهری که 8 روز قبل معتمد به ایشان خورانده بود، به شهادت رسید. این حادثه در شرایطی روی داد که امام یازدهم افزون بر اینکه مانند پدران خود زمینه را برای غیبت آماده کرده بود، شب پیش از شهادتشان، دور از چشم مأموران خلیفه، نامه های بسیاری به شهرهای شیعه  نشین فرستادند. خبر شهادت امام در سراسر شهر سامرا پیچید و مردم به احترام او عزاداری کردند. به گفته مورخان، در روز شهادت امام، سامرا به صحرای قیامت تبدیل شده بود.

عثمان بن سعید عمری، به نمایندگی از حجت بن الحسن(ع) متصدی غسل و کفن و دفن حضرت شد و براساس گفته شیخ صدوق، خود امام زمان(ع) با کنار زدن عمویش جعفر که قصد نمازگزاردن داشت، بر بدن پدر بزرگوارش نماز خواند.

حکومت عباسی از مدت ها پیش براساس سخن رسول الله(ص) و امامان معصوم(ع) مبنی بر اینکه مهدی فرزند امام حسن عسکری(ع) است، امام یازدهم را زیر نظر داشت و مراقب بود تا فرزندی از ایشان نماند، ولی امام یازدهم با پنهان نگه داشتن خبر ولادت فرزندش این نقشه را باطل کرده بود. پس از شهادت امام کم کم خبر فرزندی به نام مهدی(ع) پخش شد و تلاش چند باره خلیفه عباسی برای یافتن امام مهدی(ع) به نتیجه نرسید.

عثمان بن سعید، نائب اول امام بود و با آغاز غیبت ولی عصر(ع) توقیعات حضرت را به شیعیان می رساند. از همین زمان بود که شیعیان برای نخستین بار طعم غیبت را چشیدند. آغاز غیبت صغرا مصادف با آغاز امامت حضرت مهدی(ع) بود تا مردم آرام آرام با مفهوم تلخ و دردناک غیبت آشنا شده، بتوانند تا آن زمان که به اشتباه خود پی می‌برند و به وظایف خود در برابر امامان آگاه می‌شوند، همچنان دیندار بمانند.

 

در دوران غیبت صغرا 4 نایب خاص، امر وساطت میان امام(ع) و شیعیان را به عهده داشته و چنان‌که خواهیم دید، همه آنها معروف و سرشناس بوده‌اند. آنان احکام دین را از وجود اقدس امام زمان(ع) گرفته و در اختیار شیعیان می‌گذاشتند. سؤالات [کتبی و شفاهی] ایشان را به حضور امام زمان(ع) برده و سپس پاسخ را به شیعیان می‌رسانیدند و همچنین، وجوه شرعی شیعیان را با وکالتی، که از امام داشتند، می‌گرفتند [و به حضرت تحویل می‌دادند یا با اجازه ایشان مصرف می‌کردند] آنان جمعی بودند که امام حسن عسکری(ع) در زمان حیات خود عدالتشان را تأیید فرمود و همه را به عنوان امین امام زمان(ع) معرفی کرد و بعد از خود، ناظر املاک و متصدی کارهای خویش گردانید، و آنها را با نام و نسب به مردم معرفی نمود.

اینها، همه دارای عقل، امانت، وثاقت، دِرایت، فهم و عظمت بودند.

امامت کودک

مسأله خلافت و امامت در اسلام، تنها براساس لیاقت و شایستگی افراد بوده و سن و سال هیچ تأثیری نداشته است. پیامبر اکرم(ص) در سال سوم هجرت بعد از دعوت خویشان خود به اسلام، علی(ع) را که نوجوانی پیش نبود به خلافت و وصایت منصوب کرد و به قوم خود دستور داد که از او اطاعت کنند. همچنین در واقعه مباهله با نصارای نجران، آن حضرت امام حسن و امام حسین(ع) را درحالی که کودک بودند به همراه خویش برد. شیخ مفید در این‏باره می‏نویسد: پیامبر همراه حسنین در حالی که طفل بودند با نصارا مباهله کرد. بعد از آن، این امر هیچ گاه سابقه نداشت. این وقایع و شواهد بسیار دیگر تاریخی، دلایلی است که امامت حضرت ولی عصر(ع) را در سن کودکی تأیید می‏کند.

امامت و نبوت کودک از نگاه قرآن

قرآن مجید در آیه 12 سوره مریم، درباره نبوت حضرت عیسی(ع) می‏فرماید: "ای یحیی تو کتاب آسمانی را به قوت فراگیر، و ما فرمان نبوت در کودکی به او دادیم".

همچنین خداوند در همان سوره با اشاره به سخن گفتن حضرت عیسی در گاهواره، نبوت او را تأیید می‏کند.

فخر رازی در تفسیر خود درباره حکمی که خداوند به حضرت یحیی داد می‏گوید: "مراد حکم، همان نبوت است؛ زیرا خداوند عقل او را در کودکی محکم و کامل کرد و به او وحی فرستاد و این بدان جهت است که خداوند، حضرت یحیی و عیسی را در کودکی به رسالت مبعوث کرد، برخلاف حضرت موسی و محمّد که در بزرگ سالی مبعوث شدند؛ از این رو چه مانعی دارد که خداوند این دوران را بر عده‏ای کوتاه سازد و حضرت مهدی(ع) را در کودکی حکمت و امامت عنایت فرماید. 

چرا کودک امام باشد؟

چه ضرورتی دارد که امام، کودک باشد؟ این امر برای آن است که بدانیم، امامت، ازسوی خداست؛ چراکه اگر امامان تنها در بزرگسالی به مقام امامت می‏رسیدند ممکن بود تصور شود مقامات و کمالات آنان، اکتسابی است؛ اما با امامت کودک چنین گمانی برده نمی‏شود، اگر طفلی، به فضیلت امامت رسید، بدون شک می‏یابیم که او ازسوی خداوند متعال به چنین مقامی رسیده است.

ازسوی دیگر، این امر برای آن است که بدانیم مقام و منزلت، بر اساس لیاقت است نه بزرگی سن،  چنان که در تاریخ زندگی پیامبر(ص) آورده‏اند که ایشان فرماندهی سپاه خود را به اُسامه بن زید که جوانی 19 ساله بود واگذار کردند درحالی که عده‏ای از صحابه به برکناری او معتقد بودند، پیامبر به دلیل لیاقت او، به فرماندهی‏اش اصرار داشت.

امامت، یعنی نایب شدن از پیامبر و پذیرش ریاست بر تمام اشیا و موجودات، با شروطی پدید می‏آید که نمی‏توان آنها را از راه رنج، ریاضت، عبادت و تحصیل در تمام عمر به دست آورد. پس تعیین امامت فقط با خداوند عزوجل است که هرکه را خواست تربیت کند، حکمت بیاموزد و قابل ریاست و امامت کند؛ البته در نزد خداوند، انسان کوچک و بزرگ در این مسئله یکسان است.

نهم ربیع الاول، سالروز آغاز امامت حضرت ولی عصر(ع) در حقیقت امتداد غدیر بلکه خود غدیری دیگر است. باید در این چنین روزی با امام زمان(ع) براساس مفاد روایات و دعاها به ویژه دعای "عهد" پیمانی دوباره بست معرفت، محبت، ولایت و اطاعت برخی از اصول این پیمان نسبت به حضرت صاحب الزمان(ع) است.

ولایت امام زمان(ع) به عنوان سرپرستی و حاکمیت وی بر افراد جامعه است و این ولایت رکن و اساس دین و کلید گشایشگر و راهنمای انسان مسلمان در همه ابعاد دین است.

معرفت، محبت و ولایت امام(ع)، زمینه‌ساز عهد و پیمان با ایشان است، چراکه عشق و ولایت بدون مسئولیت پذیری هوسی بیش نیست. عهد، التزام و نوعی تعهد پذیری در مقابل شخص یا کاری می‌باشد و باید خود را به وظایفی که نسبت به امام زمان(ع) داریم ملتزم سازیم و با ایشان برای انجام آرمان‌هایش عهد ببندیم و کسانی می‌توانند در عصر ظهور به این عهدها عمل کنند که در عصر غیبت به پیمان خود با امام عصر(ع) عمل کرده باشند. عهد و اطاعت، تجلی و نمود عشق و محبت است و زمینه‌سازی برای ظهور ایشان، بسط عدالت و فرهنگ عدل پذیری در جامعه و نهادینه کردن آن است.

---

سالروز ولایت و امامت عزیز زهرا (س) مبارک باد .

---

---

سالروز ولایت و امامت عزیز زهرا (س) ، حضرت مهدی موعود را به همه شیعیان آن حضرت تبریک عرض مینمایم

---

---

صد شاخه گل محمدی با صلوات

تقدیم امام عسگری در عتبات

جز حضرت مهدی نبود نائب او

آغاز امامتش درود و صلوات

---

---

نهم ربیع الاول، نه تنها نخستین روز امامت امام عصر علیه السلام است، بلکه آغاز دوره ای حیاتی و مهم در تاریخ شیعه نیز به شمار می آید. در سال روز نهم ربیع الاول که یادمان آغاز امامت ولی عصر علیه السلام است، تصمیم گرفتیم در چند سطر کوتاه به رخ دادهایی که پس از شهادت امام حسن عسکری علیه السلام در سامرا روی داد، اشاره کنیم.

روز جمعه، هشتم ربیع الاول سال 260 هـ.ق، امام حسن عسکری علیه السلام پس از این که نماز صبح را خواندند، بر اثر زهری که هشت روز قبل معتمد به ایشان خورانده بود، به شهادت رسید. این حادثه در شرایطی روی داد که امام یازدهم افزون بر این که مانند پدران خود زمینه را برای غیبت آماده کرده بود، شب پیش از شهادت شان، دور از چشم مأموران خلیفه، نامه های بسیاری به شهرهای شیعه نشین فرستادند. خبر شهادت امام در سراسر شهر سامرا پیچید و مردم به احترام او عزاداری کردند. به گفته مورخان، در روز شهادت امام، سامرا به صحرای قیامت تبدیل شده بود.

عثمان بن سعید عمری، به نمایندگی از حجت بن الحسن علیه السلام متصدی غسل و کفن و دفن حضرت شد و بر اساس گفته شیخ صدوق، خود امام زمان علیه السلام با کنار زدن عمویش جعفر که قصد نمازگزاردن داشت، بر بدن پدر بزرگوارش نماز خواند.

حکومت عباسی از مدت ها پیش بر اساس سخن رسول الله صلی الله علیه و آله و امامان معصوم علیهم السلام مبنی بر این که مهدی فرزند امام حسن عسکری علیه السلام است، امام یازدهم را زیر نظر داشت و مراقب بود تا فرزندی از ایشان نماند، ولی امام یازدهم با پنهان نگه داشتن خبر ولادت فرزندش این نقشه را باطل کرده بود. پس از شهادت امام کم کم خبر فرزندی به نام مهدی علیه السلام پخش شد و تلاش چند باره خلیفه عباسی برای یافتن امام مهدی علیه السلام به نتیجه نرسید.

عثمان بن سعید، نائب اول امام بود و با آغاز غیبت ولی عصر علیه السلام توقیعات حضرت را به شیعیان می رساند. از همین زمان بود که شیعیان برای نخستین بار طعم غیبت را چشیدند. آغاز غیبت صغرا مصادف با آغاز امامت حضرت مهدی علیه السلام بود تا مردم آرام آرام با مفهوم تلخ و دردناک غیبت آشنا شده، بتوانند تا آن زمان که به اشتباه خود پی می‌برند و به وظایف خود در برابر امامان آگاه می‌شوند، همچنان دیندار بمانند. در دوران غیبت صغرا چهار نایب خاص، امر وساطت میان امام علیه السلام و شیعیان را به عهده داشته و چنان‌که خواهیم دید، همه آنها معروف و سرشناس بوده‌اند. آنان احکام دین را از وجود اقدس امام زمان علیه السلام گرفته و در اختیار شیعیان می‌گذاشتند.

سؤالات [کتبی و شفاهی] ایشان را به حضور امام زمان علیه السلام برده و سپس پاسخ را به شیعیان می‌رسانیدند و همچنین، وجوه شرعی شیعیان را با وکالتی، که از امام داشتند، می‌گرفتند [و به حضرت تحویل می‌دادند یا با اجازة ایشان مصرف می‌کردند] آنان جمعی بودند که امام حسن عسکری علیه السلام در زمان حیات خود عدالتشان را تأیید فرمود و همه را به عنوان امین امام زمان علیه السلام معرفی کرد و بعد از خود، ناظر املاک و متصدی کارهای خویش گردانید، و آنها را با نام و نسب به مردم معرفی نمود.

سایت رهبران شیعه

---

---

دعای عهد با حضرت صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

---

---

دعای عهد حضرت صاحب الزمان
(عجل الله تعالی فرجه الشریف)

---

---

بسم الله الرحمن الرحیم"

  اَللّهُمَّ بَلِّغْ مَوْلاىَ صاحِبَ الزَّمانِ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَیْهِ عَنْ جَمیعِ الْمُؤْمِنینَ وَالْمُؤْمِناتِ فى مَشارِقِ الْأَرْضِ وَمَغارِبِها وَبَرِّها وَبَحْرِها وَسَهْلِها وَجَبَلِها حَیِّهِمْ وَمَیِّتِهِمْ وَعَنْ والِدَىَّ وَوَُلَْدى وَعَنّى مِنَ الصَّلَواتِ وَالتَّحِیَّاتِ زِنَةَ عَرْشِ اللَّهِ وَمِدادَ کَلِماتِهِ وَمُنْتَهى رِضاهُ وَعَدَدَ ما اَحْصاهُ کِتابُهُ وَاَحاطَ بِهِ عِلْمُهُ اَللّهُمَّ اِنّى اُجَدِّدُ لَهُ فى هذَا الْیَوْمِ وَفى کُلِّ یَوْمٍ عَهْداً وَعَقْداً وَبَیْعَةً فى رَقَبَتى اَللّهُمَّ کَما شَرَّفْتَنى بِهذَا التَّشْریفِ وَفَضَّلْتَنى بِهذِهِ الْفَضیلَةِ وَخَصَصْتَنى بِهذِهِ النِّعْمَةِ فَصَلِّ عَلى مَوْلاىَ وَسَیِّدى صاحِبِ الزَّمانِ وَاجْعَلْنى مِنْ اَنْصارِهِ وَاَشْیاعِهِ وَالذّآبّینَ عَنْهُ وَاجْعَلْنى مِنَ الْمُسْتَشْهَدینَ بَیْنَ یَدَیْهِ طائِعاً غَیْرَ مُکْرَهٍ فِى الصَّفِّ الَّذى نَعَتَّ اَهْلَهُ فى کِتابِکَ فَقُلْتَ صَفّاً کَاَنَّهُمْ بُنْیانٌ مَرْصوُصٌ عَلى طاعَتِکَ وَطاعَةِ رَسوُلِکَ وَآلِهِ عَلَیْهِمُ السَّلامُ اَللّهُمَّ هذِهِ بَیْعَةٌ لَهُ فى عُنُقى اِلى یَوْمِ الْقِیمَةِاَللّهُمَّ رَبَّ النُّورِ الْعَظیمِ وَرَبَّ الْکُرْسِىِّ الرَّفیعِ وَرَبَّ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ وَمُنْزِلَ التَّوْراةِ وَالْأِنْجیلِ وَالزَّبُورِ وَرَبَّ الظِّلِّ وَالْحَرُورِ وَمُنْزِلَ الْقُرْآنِ الْعَظیمِ وَرَبَّ الْمَلائِکَةِ الْمُقَرَّبینَ وَالْأَنْبِیآءِ وَالْمُرْسَلینَ

---

---

اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ بِوَجْهِکَ الْکَریمِ وَبِنُورِ وَجْهِکَ الْمُنیرِ وَمُلْکِکَ الْقَدیمِ یا حَىُّ یا قَیُّومُ اَسْئَلُکَ بِاسْمِکَ الَّذى اَشْرَقَتْ بِهِ السَّمواتُ وَالْأَرَضُونَ وَبِاسْمِکَ الَّذى یَصْلَحُ بِهِ الْأَوَّلُونَ وَالْأخِرُونَ یا حَیّاً قَبْلَ کُلِّ حَىٍّ وَیا حَیّاً بَعْدَ کُلِّ حَىٍّ وَیا حَیّاً حینَ لا حَىَّ یا مُحْیِىَ الْمَوْتى وَمُمیتَ الْأَحْیآءِ یا حَىُّ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ اَللّهُمَّ بَلِّغْ مَوْلانَا الْإِمامَ الْهادِىَ الْمَهْدِىَّ الْقآئِمَ بِاَمْرِکَ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَیْهِ و عَلى ابآئِهِ الطَّاهِرینَ عَنْ جَمیعِ الْمُؤْمِنینَ وَالْمُؤْمِناتِ فى مَشارِقِ الْأَرْضِ وَمَغارِبِها سَهْلِها وَجَبَلِها وَبَرِّها وَبَحْرِها وَعَنّى وَعَنْ والِدَىَّ مِنَ الصَّلَواتِ زِنَةَ عَرْشِ اللَّهِ وَمِدادَ کَلِماتِهِ وَما اَحْصاهُ عِلْمُهُ وَاَحاطَ بِهِ کِتابُهُ اَللّهُمَّ اِنّى اُجَدِّدُ لَهُ فى صَبیحَةِ یَوْمى هذا

 وَما عِشْتُ مِنْ اَیَّامى عَهْداً وَعَقْداً وَبَیْعَةً لَهُ فى عُنُقى لا اَحُولُ عَنْها وَلا اَزُولُ اَبَداً اَللّهُمَّ اجْعَلْنى مِنْ اَنْصارِهِ وَاَعْوانِهِ وَالذَّابّینَ عَنْهُ وَالْمُسارِعینَ اِلَیْهِ فى قَضآءِ حَوآئِجِهِ وَالْمُمْتَثِلینَ لِأَوامِرِهِ وَالْمُحامینَ عَنْهُ وَالسَّابِقینَ اِلى اِرادَتِهِ وَالْمُسْتَشْهَدینَ بَیْنَ یَدَیْهِ اَللّهُمَّ اِنْ حالَ بَیْنى وَبَیْنَهُ الْمَوْتُ الَّذى جَعَلْتَهُ عَلى عِبادِکَ حَتْماً مَقْضِیّاً فَاَخْرِجْنى مِنْ قَبْرى مُؤْتَزِراً کَفَنى شاهِراً سَیْفى مُجَرِّداً قَناتى مُلَبِّیاً دَعْوَةَ الدَّاعى فِى الْحاضِرِ وَالْبادى اَللّهُمَّ اَرِنىِ الطَّلْعَةَ الرَّشیدَةَ وَالْغُرَّةَ الْحَمیدَةَ وَاکْحَلْ ناظِرى بِنَظْرَةٍ منِّى اِلَیْهِ وَعَجِّلْ فَرَجَهُ وَسَهِّلْ مَخْرَجَهُ وَاَوْسِعْ مَنْهَجَهُ وَاسْلُکْ بى مَحَجَّتَهُ وَاَنْفِذْ اَمْرَهُ وَاشْدُدْ اَزْرَهُ وَاعْمُرِ اللّهُمَّ بِهِ بِلادَکَ وَاَحْىِ بِهِ عِبادَکَ فَاِنَّکَ قُلْتَ وَقَوْلُکَ الْحَقُّ ظَهَرَ الْفَسادُ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِما کَسَبَتْ اَیْدِى النَّاسِ فَاَظْهِرِ الّلهُمَّ لَنا وَلِیَّکَ وَابْنَ بِنْتِ نَبِیِّکَ الْمُسَمّى بِاسْمِ رَسُولِکَ حَتّى لا یَظْفَرَ بِشَىْ‏ءٍ مِنَ الْباطِلِ اِلاَّ مَزَّقَهُ وَیُحِقَّ الْحَقَّ وَیُحَقِّقَهُ وَاجْعَلْهُ اَللّهُمَّ مَفْزَعاً لِمَظْلُومِ عِبادِکَ وَناصِراً لِمَنْ لا یَجِدُ لَهُ ناصِراً غَیْرَکَ وَمُجَدِّداً لِما عُطِّلَ مِنْ اَحْکامِ کِتابِکَ وَمُشَیِّداً لِما وَرَدَ مِنْ اَعْلامِ دینِکَ وَسُنَنِ نَبِیِّکَ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَاجْعَلْهُ  اَللّهُمَّ مِمَّنْ حَصَّنْتَهُ مِن بَاْسِ الْمُعْتَدینَ اَللّهُمَّ وَسُرَّ نَبِیَّکَ مُحَمَّداً صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ بِرُؤْیَتِهِ وَمَنْ تَبِعَهُ عَلى دَعْوَتِهِ وَارْحَمِ اسْتِکانَتَنا بَعْدَهُ اَللّهُمَّ اکْشِفْ هذِهِ الْغُمَّةَ عَنْ هذِهِ الْأُمَّةِ بِحُضُورِهِ وَعَجِّلْ لَنا ظُهُورَهُ اِنَّهُمْ یَرَوْنَهُ بَعیداً وَنَریهُ قَریباً بِرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ الرَّاحِمینَ اَلْعَجَلَ الْعَجَلَ یا مَوْلاىَ یا صاحِبَ الزَّمانِ

 

خدایا دل های شیفتگان به سویت شوریده اند و راه های مشتاقان به سویت نمایان است و پرچم های کاروان آستانت پیداست و دلهای عارفان از تو لرزان و آوازهای دعاگویان به درگاهت بلند و درهای اجابت به روی آن ها باز و دعای کسی که با تو راز و نیاز کند مستجاب است و توبه هرکه به تو باز گردد پذیرفته است و اشک روان هرکه از خوف توگریه کند مورد ترحم است و برای آنانکه از تو دادرسی جویند دادرس خواهی بود و کسی را که از تو کمک و یاری بجوید کمک و یاری می نمایی و وعده هایت برای بندگان وفا میشود و هر که برای لغزش هایش از تو گذشت خواهد گذشت میبیند و کارهای عمل کنندگان نزد تو محفوظ است و روزی خلایق از درگاه تو نازل می شود و بهره های فزون به آن ها می رسد و گناهان آمرزش جویان آمرزیده است و حاجت های خلقت نزد تو برآورده است و جایزه خواستاران نزد تو وافر است و بهره های پیاپی فزون است ، مائده ها و سفره های خوراک فراوان آماده است ، حوض ها و چشمه ها بهر تشنگان لبریز است

---

---

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم کن لولیک الحجه بن الحسن

صلواتک علیه و علی آبائه فی هذه الساعه و فی کل ساعه

ولیا و حافظا و قاعدا و ناصرا و دلیلا و عینا

 حتی تسکنه ارضک طوعا و تمتعه فیها طویلا

برحمتک یا ارحم الراحمین

---

---

او خواهد آمد { نويسنده : على اكبر مهدى پور }

---

---

او خواهد آمد

نويسنده : على اكبر مهدى پور

---

---

مقدمه :

مطلع نور

پيوند نور

آنجا كه كسرى و قيصر در هم مى آميزد:

نام نامى و القاب گرامى نرجس خاتون

گزارش نور

سرگذشت حيرت انگيز نرجس خاتون

اجتماعى نافرجام

رويائى سرنوشت ساز

دومين رؤ يا

شاهزاده و اسارت !

دختر قيصر در دودمان پيمبر

مليكه در مكتب حكيمه

چند نكته

ميلاد نور

و اينك متن گزارش تولد نور:

ديگر شاهدان عينى :

اعتراف دانشمندان عامه

ضرورت شناخت امام زمان (عليه السلام )

او خواهد آمد

مهدى موعود در زبور داود

مهدى موعود در عهد عتيق (تورات و ملحقات آن )

مهدى موعود در عهد جديد(اناجيل و ملحقات آن )

مهدى موعود در كتب مقدسه هنديان

مهدى موعود در منابع زرتشتيان

ملل جهان در انتظار مصلح موعود جهانى

مهدى موعود از ديدگاه وسيعتر

مهدى موعود از ديدگاه اسلام

مهدى موعود در منابع اهل تسنن

سيرى در مسئله غيبت

مدعيان مهدويت

نقش امام زمان در جهان هستى

---

---

مقالات مهدویت{{غیبت و انتظار}} میلاد یگانه منجی عالم بشریت مبارک

---

---

نیمه شعبان ، میلاد یگانه منجی عالم بشریت ، مهدی صاحب الزمان

(عجل الله تعالی فرجه الشریف) مبارکباد

---

---

مقالات مهدویت  {{ غیبت و انتظار }}

---

---

مدرسه مهدوی (3)
	مدرسه مهدوی (2)
	مدرسه مهدوی (1)
	راهکارهای توسعه فرهنگ مهدویت
	امام زمان (عج) و رسالت حوزه های علوم دینی
	بایسته های تبلیغ فرهنگ مهدوی (3)
	بایسته های تبلیغ فرهنگ مهدوی (2)
	بایسته های تبلیغ فرهنگ مهدوی (1)
	دین و دینداری در دوره غیبت
	تحول مأموم؛ زمینه ساز ظهور (2)
	تحول مأموم، زمینه ساز ظهور (1)
	معنا و مفهوم غیبت
	راز غیبت
	چگونگی غیبت امام زمان (ع)
	بررسی غیبت و علل آن از منظر عقلی

---

---

حكومت مهدي به روایت امام باقر (ع)

---

---

حكومت مهدي به روایت امام باقر (ع)

---

---

مهدي علیه السلام در روز عاشورا ظهور مي كند همان روزي كه جدش امام حسين علیه السلام به شهادت رسيد.
نام مبارک امام پنجم محمد و لقب آن حضرت باقر يا باقرالعلوم است برای اینکه دريای دانش را شکافت و اسرار علوم را آشکار ساخت. القاب ديگری مانند شاکر، صابر و هادی نيز برای آن حضرت ذکر کرده اند که هريک بازگو كننده صفتی از صفات آن امام بزرگوار است.
کنيه امام " ابوجعفر " است. مادرش فاطمه دختر امام حسن مجتبی علیه السلام است. بنابراين نسبت آن حضرت از طرف مادر به سبط اکبر حضرت امام حسن علیه السلام و از سوی پدر به امام حسين علیه السلام مي رسد. پدرش حضرت سيدالساجدين، علی بن الحسين علیه السلام است.

---

---

بقیه در ادامه مطلب

---

---

ادامه نوشته

امام مهدی علیه السلام در نگاه دیگران

---

---

امام مهدی علیه السلام در نگاه دیگران

خوشتر آن باشد كه سرّ دلبران

                                 گفته آید در حدیث دیگران

موضوع امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و قیام و انقلاب جهانی او نه تنها در كتاب‌های شیعه بلكه در فرهنگ اعتقادی سایر فرقه‌های اسلامی نیز بیان گردیده و درباره آن به طور گسترده گفتگو شده است. آنان نیز به وجود و ظهور مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) كه از دودمان پاك پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) و از فرزندان حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام)1 است معتقدند برای آشكار شدن میزانِ باور اهل سنّت به مهدی موعود (عجل الله تعالی فرجه الشریف) باید به آثار دانشمندان بزرگ ایشان مراجعه كرد.

بسیاری از مفسّران سنّی در كتاب‌های تفسیری خود تصریح كرده‌اند كه بعضی از آیات قرآن به ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در آخرالزّمان اشاره دارد مانند فخر رازی2 و قرطبی3.

همچنین اكثر محدثان ایشان، احادیث مربوط به امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را در كتاب‌های خود آورده‌اند كه در میان آنها، معتبرترین كتاب‌های اهل سنّت وجود دارد مانند «صحاح ستّه»4 و مُسند احمدبن حنبل پیشوای مذهب حنبلی.

بعضی دیگر از دانشمندان اهل سنّت در گذشته و حال، كتاب هایی مستقل در موضوع امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نوشته‌اند مثل ابونعیم اصفهانی در مجموعه الأربعین (چهل حدیث) و سیوطی در كتاب «العرف الوردی فی اخبار المهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف).

نكته قابل توجه اینكه، بعضی از علمای اهل سنّت در مقام دفاع از عقیده مهدویت و ردّ منكران این عقیده، كتاب و مقاله نوشته‌اند و با بیانات علمی و شواهد روائی، جریان امام مهدی را از امور قطعی و غیرقابل انكار دانسته‌اند همچون «محمد صدیق مغربی» كه در ردّ گفتار «ابن خلدون» كتابی نگاشته و به سختی از او انتقاد كرده است.5

اینها نمونه هایی از موضع اهل سنّت در برابر مسئله مهدویت است.

در پایان این بخش از میان صدها روایت، تنها دو روایت نقل می‌كنیم كه در كتاب‌های مشهور و مورد اعتماد اهل سنّت آمده است:

پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله وسلم) فرمود:

«اگر از [عمر] دنیا تنها یك روز مانده باشد حتماً خداوند آن روز را طولانی كند تا آنكه مردی از خاندان مرا در آن برانگیزد كه هم نام من است.»6

و نیز آن حضرت فرمود:

«مردی از خاندان من قیام می‌كند كه در نام و سیرت شبیه من است. او ]جهان را[ پر از عدل و داد خواهد كرد همانگونه كه از ظلم و ستم لبریز گشته باشد.»7

گفتنی است كه اعتقاد به ظهور مصلح و منجی كه در پایان دنیا ظهور كرده و جهان را پر از عدل و داد خواهد كرد یك اعتقاد جهانی و همگانی است و پیروان راستین همه ادیان آسمانی بر اساس تعالیم كتاب‌های دینی خود منتظر قیام آن موعود بزرگ هستند. در كتاب‌های مقدّس زبور، تورات، انجیل و نیز كتاب‌های هندوها و زرتشتیان و برهمائیان به ظهور منجی بزرگ جهان اشاره شده است. البته هر ملتی برای او لقبی مخصوص گفته‌اند. زرتشتیان او را به نام «سوشیانس» یعنی نجات دهنده جهان و مسیحیان به نام «مسیح موعود» و یهود به نام «سرور میكائیلی» می‌شناسند.

بخشی از عبارات «جاماسب نامه» از كتاب‌های مقدّس زرتشت چنین است:

«پیغمبر عرب، آخر پیغمبران باشد كه در میان كوه‌های مكه پیدا شود... و با بندگان خود چیز خورد و به روش بندگان نشیند... و دین او اشرف ادیان باشد و كتاب او باطل كند همه كتاب‌ها را... و از فرزندان دختر پیغمبر كه خورشید جهان و شاه زمان نام دارد، كسی پادشاه شود در دنیا به حكم یزدان، كه جانشین آخر آن پیغمبر باشد... و دولت او تا به قیامت متصل باشد...».8

پی نوشت ها:

1. المستدرك على الصحیحین، ج 4، ص 557.

2. التفسیر الكبیر، ج 16، ص 40.

3. تفسیر القراطبى، ج 8، ص 121.

4. یعنى صحیحهاى شش گانه. صحاح ستّه، عنوان عمومى شش مجموعه بزرگ، از كتب حدیث است كه در نزد اهل سنّت، موثق ترین كتابهاى حدیث هستند و عبارتند از: «صحیح بخارى، صحیح مسلم، سنن ابوداود، سنن ابن ماجه، سُنن نسائى، جامع ترمذى». اهل سنت، احادیث نقل شده در این كتابها را، «صحیح» دانسته و سخن پیامبر اكرم مى دانند و پس از قرآن كریم، آنها را معتبرترین كتاب مى خوانند.

5. «ابن خلدون» جامعه شناس بزرگ اهل سنّت است و به پاره اى از روایات امام مهدى (علیه السلام)اشكال كرده و آنها را ضعیف شمرده است و با وجود اینكه بعضى از روایات مربوط به حضرت مهدى (علیه السلام) را صحیح دانسته در مسئله مهدویت تشكیك كرده است. «محمّد صدیق مغربى» در كتابى با عنوان «ابراز الوهم المكنون من كلام ابن خلدون» سخنان او را رد كرده است.

همچنین «عبدالمحسن بن حمد العباد» در مقاله اى تحت عنوان «الردّ على من كذب بالاحادیث الصحیحه الواردة فى المهدى» به شبهات ابن خلدون پاسخ گفته است.

6. سنن ابوداود، ج 2، ح 4282، ص 106.

7. معجم كبیر، ج 10، ح 10229، ص 83.

8. ادیان و مهدویت، ص 21.

 

منبع: نگین آفرینش {سایت پورتال اهل‌بیت(ع)}

---

---

جبرییل؛ اولین بیعت کننده با حضرت مهدی (ع)

---

---

جبرییل؛ اولین بیعت کننده با حضرت مهدی (ع)

---

---

 

جبرییل اولین مخلوق خداست که با حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف بیعت می کند و پس از آن سیصد و سیزده نفر یار حضرت با ایشان عهد و پیمان می بندند. پس از آنکه حضرت قرائت اولین خطبه خود را پس از ظهور در مسجدالحرام به پایان می برند، ناپاکان تلاش می کنند که ایشان را همانند نفس زکیه به شهادت برسانند و یا حداقل اسیر کنند که اصحاب حضرت، قدم پیش نهاده و شر آنها را از امام دفع می کنند.
جبرییل به عنوان اولین نفر با امام علیه السلام بیعت می کند و پس از او سیصد و سیزده تن یار حضرت و دیگر یاوران با ایشان عهد و پیمان می بندند.

---

---

بقیه در ادامه مطلب

---

---

ادامه نوشته

ملاقات پيامبر با 360 فرشته (خاطره‌ای از زبان حضرت علی عليه السلام)

ملاقات پيامبر با 360 فرشته (خاطره‌ای از زبان حضرت علی عليه السلام)

... روزي، پيامبر خدا به من فرمود:

هم اينك شمارى از فرشتگان به ديدارم مي‌آيند. تو در خانه بايست و از ورود افراد هر كه باشد جلوگيرى كن.

چيزى نگذشت كه عمر آمد. من [به پاس وظيفه] او را به درون خانه راه ندادم . او بازگشت و دوباره آمد و تا سه بار وى را بازگرداندم .

با او گفتم : رسول خدا صلي الله عليه و آله در پرده است و ميزبان شمارى از فرشتگان كه تعداد آنها چنين و چنان است .

سپس [منع برداشته شد و] عمر اجازه ورود يافت .

هنگامى كه خدمت آن حضرت رسيد عرض كرد: اى رسول خدا من چند نوبت آمده‌ام و على هر بار مرا برگردانده و گفته است: رسول خدا ملاقات ندارد و خود پذيراى دسته‌هايى از فرشتگان است ، كه تعداد آنها چنين و چنان است!

اى رسول خدا [پرسش من اين است كه] على از چه راهى به تعداد و شماره آنها آگاهى يافته ، آيا ايشان را با چشم ديده است؟

حضرت [به من] فرمود: على! او درست مى گويد، تو از كجا تعداد و شماره آنها را دانستى؟

گفتم : از سلام‌ها و تحيت‌هاى پى در پى آنها كه مى‌شنيدم ، شماره آنها را دانستم.

فرمود: راست گفتى [آنها همين تعداد بوده‌اند]

سپس به من فرمود: تو يك شباهتى با برادرم عيسى دارى ...

[و عمر مى شنيد] و وقتى كه خواست از منزل خارج شود، [ناباورانه با كنايه] گفت:

او را به فرزند مريم [عيسى] مثل مى زند! [و با او برابر مى كند... ]



متن روايت :

قال على عليه السلام: نشدتكم بالله هل فيكم احد قال له رسول الله صلي الله عليه و آله: احتفظ الباب فان زوارا من الملائكه يزوروننى فلا تاذن لاحد.

فجاء عمر فرددته ثلاث مرات و اخبرته ان رسول الله صلي الله عليه و آله محتجب و عنده زوار من الملائكه و عدتهم كذا و كذا، ثم اذنت له فدخل فقال : يا رسول الله انى جئت غير مره كل ذلك يردنى على و يقول : ان رسول الله محتجب و عنده زوار من الملائكه و عدتهم كذا و كذا فكيف علم بالعده ؟ اعاينهم ؟! فقال له : يا على ! قد صدق ، كيف علمت بعدتهم ؟

فقلت : اختلفت على التحيات فسمعت الاصوات فاحصيت العدد.

قال : صدقت فان فيك شبها من اخى عيسى ، فخرج عمر و هو يقول : ضربه لابن مريم مثلا...! (1)

منبع

tebyan.net 1- به روايت بحار (ج 39، ص 112)، كه از تفسير فرات نقل شده ، شمار اين فرشتگان ، 360 تن بوده است

ر.ك : خاطرات امير المومنين ؛ شعبان صبوري

نشانه هاى ظهور حضرت مهدی (ع)

---

---

نشانه هاى ظهور حضرت مهدی (ع)

---

---

 

هر رويكرد جهانى كه در عرصه ى گيتى تحقق يافته و مى يابد ناگزير از نشانه هايى است. بويژه رخدادهايى كه توسط پيامبران الهى خبر داده شده است. در اين ميان حركت جهانى امام عصر ـ ارواحنا فداه ـ از اين قانون مستثنى نبوده و از نشانه هايى برخوردار است تا بشريت متوجه نزديك شدن و يا فرا رسيدن آن شوند.
از وحى پيرامون زمان دقيق ظهور حضرت صاحب الزمان ـ ارواحنا فداه ـ سخنى نرسيده است بلكه دستور داده اند كه هرگاه كسى زمانى را تعيين كرد، او را تكذيب كنيد; ليكن براى آمدن آنحضرت نشانه هايى بيان فرموده اند كه برخى از آن علائم حتمى شمرده است. به اين معنا كه پس از تحقق اين امور ظهور آن امام قطعى است; كه پنج علامت مى باشند. برخى اندكى پيش از ظهور، برخى چند ماه بعد از آمدن آنحضرت و برخى اندكى پيش از قيام نجات بخش آنحضرت پديدار مى شود.
امام امير مؤمنان على ـ عليه السلام ـ فرموده اند: آنچه كه بطور حتم پيش از قيام قائم تحقّق خواهد يافت، بپا خاستن سفيانى و فرو رفتن گروهى در زمين بيدا و كشته شدن نفس زكيه و فريادى كه از آسمان بلند شده و خروج فردى از يمن است.
ساير علائمى كه در اين مورد بيان شده قابل تغييرند حتّى پر شدن زمين از ظلم. اگر چه تحقّق اين مطلب قريب به حتم است; امّا رواياتى از معصومين ـ عليهم السلام ـ وارد شده كه اگر همه ى مردم دعا كنند امر غيبت به انتهاء (پر شدن زمين از ظلم و جور) نمى رسد. اين خود حكايت از غير حتمى بودن اين نشانه ها دارد.

---

---

بقیه در ادامه مطلب

---

---

ادامه نوشته

ولادت و نامگذاری حضرت مهدی (ع)

---

---

ولادت و نامگذاری حضرت مهدی (ع)

---

---

زمان دقيق ولادت
با توجّه به رواياتى كه در كتابهاى شيعه وسنّى نقل شده است زمان دقيق ولادت آن نور الهى در پانزدهم شعبان سال 255 هجرى قمرى بوده است.
بر اين اساس صدها سال است كه در شهرها و تمامى مناطق شيعه نشين سالروز ولادت پربركت آن يگانه ذخيره الهى در پانزدهم شعبان با شور و شوق وصف ناپذيرى جشن گرفته مى شود و هر ساله در اين روز جاودانه، هزاران محفل و مجلس پرشكوه شادمانى در مساجد و مدارس علمى، خانه، حوزه درس علما و متفكران شيعه و ديگر مراكز دينى برپا مى گردد. در نزد علماى اهل سنّت هم اين مطلب در كتابهايشان آمده است.
محمد بن احمد مالكى معروف به ابن صبّاغ از علماى اهل سنّت در كتاب خود «الفصول المهمّة ص 273» مى نويسد: ابوالقاسم محمّد حجّت فرزند حضرت حسن عسكرى عليه السلام است او در شهر سامرّا و در نيمه شعبان 255 هجرى ديده به جهان گشود.

---

---

بقیه در ادامه مطلب

---

---

ادامه نوشته