امام مهدی علیه السلام در نگاه دیگران

خوشتر آن باشد كه سرّ دلبران

                                 گفته آید در حدیث دیگران


موضوع امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و قیام و انقلاب جهانی او نه تنها در كتاب‌های شیعه بلكه در فرهنگ اعتقادی سایر فرقه‌های اسلامی نیز بیان گردیده و درباره آن به طور گسترده گفتگو شده است. آنان نیز به وجود و ظهور مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) كه از دودمان پاك پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) و از فرزندان حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام)1 است معتقدند برای آشكار شدن میزانِ باور اهل سنّت به مهدی موعود (عجل الله تعالی فرجه الشریف) باید به آثار دانشمندان بزرگ ایشان مراجعه كرد.


بسیاری از مفسّران سنّی در كتاب‌های تفسیری خود تصریح كرده‌اند كه بعضی از آیات قرآن به ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در آخرالزّمان اشاره دارد مانند فخر رازی2 و قرطبی3.


همچنین اكثر محدثان ایشان، احادیث مربوط به امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را در كتاب‌های خود آورده‌اند كه در میان آنها، معتبرترین كتاب‌های اهل سنّت وجود دارد مانند «صحاح ستّه»4 و مُسند احمدبن حنبل پیشوای مذهب حنبلی.


بعضی دیگر از دانشمندان اهل سنّت در گذشته و حال، كتاب هایی مستقل در موضوع امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نوشته‌اند مثل ابونعیم اصفهانی در مجموعه الأربعین (چهل حدیث) و سیوطی در كتاب «العرف الوردی فی اخبار المهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف).


نكته قابل توجه اینكه، بعضی از علمای اهل سنّت در مقام دفاع از عقیده مهدویت و ردّ منكران این عقیده، كتاب و مقاله نوشته‌اند و با بیانات علمی و شواهد روائی، جریان امام مهدی را از امور قطعی و غیرقابل انكار دانسته‌اند همچون «محمد صدیق مغربی» كه در ردّ گفتار «ابن خلدون» كتابی نگاشته و به سختی از او انتقاد كرده است.5


اینها نمونه هایی از موضع اهل سنّت در برابر مسئله مهدویت است.

در پایان این بخش از میان صدها روایت، تنها دو روایت نقل می‌كنیم كه در كتاب‌های مشهور و مورد اعتماد اهل سنّت آمده است:


پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله وسلم) فرمود:

«اگر از [عمر] دنیا تنها یك روز مانده باشد حتماً خداوند آن روز را طولانی كند تا آنكه مردی از خاندان مرا در آن برانگیزد كه هم نام من است.»6


و نیز آن حضرت فرمود:

«مردی از خاندان من قیام می‌كند كه در نام و سیرت شبیه من است. او ]جهان را[ پر از عدل و داد خواهد كرد همانگونه كه از ظلم و ستم لبریز گشته باشد.»7


گفتنی است كه اعتقاد به ظهور مصلح و منجی كه در پایان دنیا ظهور كرده و جهان را پر از عدل و داد خواهد كرد یك اعتقاد جهانی و همگانی است و پیروان راستین همه ادیان آسمانی بر اساس تعالیم كتاب‌های دینی خود منتظر قیام آن موعود بزرگ هستند. در كتاب‌های مقدّس زبور، تورات، انجیل و نیز كتاب‌های هندوها و زرتشتیان و برهمائیان به ظهور منجی بزرگ جهان اشاره شده است. البته هر ملتی برای او لقبی مخصوص گفته‌اند. زرتشتیان او را به نام «سوشیانس» یعنی نجات دهنده جهان و مسیحیان به نام «مسیح موعود» و یهود به نام «سرور میكائیلی» می‌شناسند.


بخشی از عبارات «جاماسب نامه» از كتاب‌های مقدّس زرتشت چنین است:

«پیغمبر عرب، آخر پیغمبران باشد كه در میان كوه‌های مكه پیدا شود... و با بندگان خود چیز خورد و به روش بندگان نشیند... و دین او اشرف ادیان باشد و كتاب او باطل كند همه كتاب‌ها را... و از فرزندان دختر پیغمبر كه خورشید جهان و شاه زمان نام دارد، كسی پادشاه شود در دنیا به حكم یزدان، كه جانشین آخر آن پیغمبر باشد... و دولت او تا به قیامت متصل باشد...».8

پی نوشت ها:


1. المستدرك على الصحیحین، ج 4، ص 557.

2. التفسیر الكبیر، ج 16، ص 40.

3. تفسیر القراطبى، ج 8، ص 121.

4. یعنى صحیحهاى شش گانه. صحاح ستّه، عنوان عمومى شش مجموعه بزرگ، از كتب حدیث است كه در نزد اهل سنّت، موثق ترین كتابهاى حدیث هستند و عبارتند از: «صحیح بخارى، صحیح مسلم، سنن ابوداود، سنن ابن ماجه، سُنن نسائى، جامع ترمذى». اهل سنت، احادیث نقل شده در این كتابها را، «صحیح» دانسته و سخن پیامبر اكرم مى دانند و پس از قرآن كریم، آنها را معتبرترین كتاب مى خوانند.

5. «ابن خلدون» جامعه شناس بزرگ اهل سنّت است و به پاره اى از روایات امام مهدى (علیه السلام)اشكال كرده و آنها را ضعیف شمرده است و با وجود اینكه بعضى از روایات مربوط به حضرت مهدى (علیه السلام) را صحیح دانسته در مسئله مهدویت تشكیك كرده است. «محمّد صدیق مغربى» در كتابى با عنوان «ابراز الوهم المكنون من كلام ابن خلدون» سخنان او را رد كرده است.

همچنین «عبدالمحسن بن حمد العباد» در مقاله اى تحت عنوان «الردّ على من كذب بالاحادیث الصحیحه الواردة فى المهدى» به شبهات ابن خلدون پاسخ گفته است.

6. سنن ابوداود، ج 2، ح 4282، ص 106.

7. معجم كبیر، ج 10، ح 10229، ص 83.

8. ادیان و مهدویت، ص 21.
 
منبع: نگین آفرینش {سایت پورتال اهل‌بیت(ع)}